Proces powrotu do pełnej sprawności po amputacji wymaga nie tylko determinacji, ale również precyzyjnego planowania finansowego. Nowoczesne zapotrzebowanie na mobilność sprawia, że system refundacyjny w 2026 roku opiera się na sprawnie działającym, dwutorowym modelu wsparcia: Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Połączenie tych dwóch mechanizmów finansowych otwiera przed pacjentami drogę do uzyskania optymalnego, dopasowanego do ich potrzeb sprzętu.

Krok pierwszy: Środki z NFZ i system e-ZWM Fundamentem całego procesu jest konsultacja u lekarza specjalisty (ortopedy, chirurga lub lekarza rehabilitacji medycznej), który wystawia zlecenie na zaopatrzenie w wyrób medyczny. Odbywa się to w pełni cyfrowo poprzez system e-ZWM (Elektroniczne Zlecenie na Wyroby Medyczne). Weryfikacja uprawnień następuje natychmiastowo, co znacznie skraca procedury. Środki z NFZ pokrywają bazowy limit cenowy przypisany do konkretnego poziomu amputacji (np. podudzie, udo). Kwoty te stanowią fundament umożliwiający wykonanie podstawowej konstrukcji oraz indywidualnego leja protezowego.

Krok drugi: PFRON i zaawansowane technologie Aby sfinansować nowoczesne, dynamiczne komponenty – takie jak stopy z włókna węglowego, przeguby kolanowe ze sterowaniem mikroprocesorowym czy w pełni bioniczne systemy – konieczne jest sięgnięcie po wsparcie z PFRON. Szczególną rolę odgrywa tutaj program „Aktywny Samorząd”. Jest on dedykowany osobom w wieku aktywności zawodowej lub uczącym się, których celem jest powrót do pracy i codziennych obowiązków. PFRON może pokryć lwią część różnicy między ceną zaawansowanej protezy a limitem refundacyjnym z NFZ.